و اما از اتفاقات مهم دو سه ماهه ی اخیر قهرکنون نویسندگان با مراسم گرمی و آشتی کنون با اسکار بود.

گرمی که کلهم اجمعین به طرز اسفناکی افتضاح بود.

در قسمت رپ میوزیک دو کاندید داشتیم :

۱) اسنوپ داگ و ایکان برای ترانه ی آی وانا فاک یو !

۲)  ریحانه و جی زی برای ترانه ی آمبرلا (چتر)

که هر آدم عاقل و بالغی درک می کند که جز اسنوپی داگ کسی استحقاق دریافت رپ گرمی رو ندارد.

ولی هیات داوران در کمال کج سلیقگی  ریحانه خانوم  را برمی گزینند و بیا و ببین که چه داف تپلیه این خانوم خانوما. (و علت را به صورت بوق و کرنا نو آوری اعلام  می کنند)

و اما نکته اش از دید منه رهی این است که اگر محسن خان نامجو را به عنوان حد بالای نو آوری و عصیان بدانیم خانم ریحانه نقش پشم این حقیر رو هم ...

پی نون: تازه با لابی 

آخه واست چی کم گذاشتم؟   ***   فقط پرادو دودر نداشتم!

کاری از  تتلو و رضایا

به شدت اعتقاد دارم که موسیقی . دیازپام روح ما ایرونی هاست.

و این وسط چه ها که نمی کند ناف برنزه ی این دخترکان امریکای لاتین در ویدیو کلیپ هایمان .

پی نون:چه پیرزنانی که با زمزمه ی  قطعه ای . روزگار عوضی را عرضی عبور کرده اند .

پی نون: و چه عوضی هایی که ارزی عبور کرده اند جاده ی موسیقیمان را.

پی نون: این یادداشت ارزشمند تقدیم می شئد به روح پر فروغ جناب نامجو.

!

 - آقاي دكتر مدتيه كه احساس پوچي ميكنم .

 - يعني چي؟

- مثلاٌ الان يك ساله ميدونم كه زنم فاحشه است ولي عين خيالم نيست.

- خوب تو بعضي شرايط اين ميتونه طبيعي باشه.

- نه آقا دكتر، آخه دخترم هم خراب هروئينه، ولي من خياليم نيست.

-خوب اين هم دليل نميشه...

-نه آخه آقاي دكتر، الانم كه شما جلوم نشستين، انگار دارم با کی**رم حرف ميزنم