آاآه .چه کار سختی ست که من باید دو صفحه از این کتاب // وضعیت آخر// رو اینجا تایپ کنم. آاه.

عرض شود که جناب هریس خان می فرماید«در بررسی رفتار متقابل بین مردم. ما توانسته ایم شش نوع تجربه یا مشغولیت را تشخیص دهیم که تقریبا تمام رفتار انسانی را در بر می گیرند.

این شش نوع عبارتند از : کناره گیری ها. مراسم . فعالیت ها . وقت گذرانی ها. بازی ها و صمیمیت ها

که ما اینجا _ در این وبلاگ _ می خواهیم فعلا به مقوله ی بازی ها بپردازیم.

با هم چند صفحه جلوتر می رویم و به ص 146 می رسیم.

اما بازی ها آنچنان رفتار های متقابل با اهمیتی هستند که ایریک برن یک کتاب کامل را به آنها اختصاص داده است که همان کتاب معروف او به نام بازی ها ... است.

بیشتر بازی ها ایجاد ناراحتی می کنند.بازی ها باعث شکست پیوند ها و باعث بدبختی هستند و کسانی که آنها را می فهمند از اسمش می فهمند

و می گویند چرا همیشه من «باید ببازم؟»

برن می گوید لفظ بازی نباید شما را گول بزند. چون اغلب بازی ها برای تفریح و لذت ساخته نشده اند برای بهتر فهمیدن بازی ها کتاب برن معرفی جالبی است. در زیر تعریف کوتاهی از بازی ها آمده است که برای مقصود ما در مبحث تحلیل رفتار متقابل انسان ها کفایت می کند.

..

بازی یک سری رفتارهای متقابل موافق بیرونی است که جریان دارد و پیش می رود و به پایانی کاملا مشخص و پیش بینی شده ای منتهی می شود. توصیفا بازی ها یک سری رفتار های متقابل اغلب تکرار شونده با ظاهر قابل قبول و با محرک های نهانی است. (به زبان عامیانه تر یک سری حرکت هایی که نوعی کلک در آنها نهفته است...بازی ها برد دارند ... ستیزه جویانه اند

لزوما پایانی نمایش وار و تکان دهنده دارند. و از طرف دیگر هر نوع بازی بر پایه ی دغلبازی بنا شده و پایانش نیزنمایش وار است و با شور ساده ی موفقیت فرق دارد.

همان طور که در فصل های قبل بیان شد ریشه ی هر نوع بازی

در بازی مال من بهتر است زمان بچگی است.که به آسانی در رفتار بچه های سه چهار ساله دیده می شود .

در آن موقع بود که مثل حالا انسان کوچک می خواست از بار احساس وضعیت غیر خوب به تسکینی موقتی دست یابد.

مانند بیشتر بازی های پیشرفته ی بزرگسالان. بازی های بچگی هم همه فعالیت های بیرونی هستند.

زیرا در آنها عقده های درونی آشکارا ابراز نمی شود.

وقتی بچه ی کوچک می گوید مال من بهتر است در حقیقت احساس می کند من از تو بهتر نیستم.. این یک دفاع تهاجمی است.

برای کودک تا حدی حمایت کننده است چون به نحوی اساس مالکیت شخص را نگه می دارد.

این بردی هم دارد . همان طور که بازی های بزرگسالان برد دارد.

وقتی بازی مال من بهتر است به جاهای باریک بکشد به مرحله ی زدن توی سینه می رسد. بعد مشت توی دماغ. و بلاخره احتمالا به اینجا ختم می شود.

حریف ثابت می کند نه خیر. مال من بهتره.

بنابراین انسان کوچک سر جای خودش بر می گردد و احساس می کند باز هم ثابت شده است که من خوب نیستم. من باید به همان گوشه ی خودم بخزم

در گوشه ی من خوب نیستم همیشگی خودم اگر هیچی نیست دست کم یک نوع امنیت وا..گون بختانه هست.

بازی ها یک وسیله ی وقت کشی برای اشخاصی است که نه می توانند بار سنگین بی ارزشی ناشی از کناره گیری را تحمل کنند و نه در عین حال احساس غیر خوب آنها طاقت شرم بیرحمانه ی یک پیوند صمیمانه را به آنها می دهد..

گرچه اینجا احساس بدبختی هست. اما بلاخره یک چیزی هست.

بهتر است آدم بازی کند و اطرافیان ار هر سو مغلوبش کنند تا اینکه اصلا هیچ رابطه ای نباشد.

به گفته ی دکتر ریچارد گالدستون در مورد بدرفتاری با اطفال.

طفل در گرمی سوزان خشم می تواند ادامه ی حیات دهد ولی در انجماد دردناک بیتفاوتی امیدی برای حیاتش نیست.

به هر حال بازی ها برای تمام بازیگران این فایده را دارند که وضعیت روحی افراد را.بی آن که وضعیت نامطلوب وی را افشا نماید

حمایت می کنند.

پ ن آینده نگریانه : ایشالله دفعه ی بعد چند نمونه ی عملی ازاجرای انواع این بازی ها روکه در کتاب آمده همین جا با هم مرور می کنیم..